قدردانی

قدردانی و شکرگزار بودن صفات ارزشمندی هستن. همونطور که ناسپاسی و قدرناشناسی از دون‌طبعی مایه می‌گیرن. ولی به عقیده من لزومی نداره که حتما قدردانی و سپاس نسبت به چیزی مقدس ابراز بشه.

مثلا، اتفاق بدی افتاده ولی شما آسیب ندیدین. یا چند تا اتفاق خوب با هم باعث شدن به یه نتیجه مطلوب برسین. حالا چه لزومی داره این اتفاقات رو نسبت بدیم به خدا؟

قدردانی، حس خوشحالی از رخ‌دادن اتفاقی خوب، و رخ ندادن و به‌خیر گذشتن اتفاقی بَده. حالا ما بیایم به خدایی نسبتش بدیم که چه؟ چیزهایی که به ما آموختن و جزء تاروپودمون شده، لزوما حقیقی نیستن. ببینیم با انتسابات این‌طوری به چه کسی داریم اعتبار می‌بخشیم؛ خودمون یا خدای خودمون؟

Look and see that things can be well otherwise.

/ 7 نظر / 4 بازدید
ولگرد

ابلها مردا، عدوی تو نیستم من؛ انکار توام!

SA

مرسی شاملو! . حوصله کردی توضیحکی هم اضافه کن.:)

Fati

من کامنت ربط دار به پست ندارم چه کنم؟

Fati

شاد باشی گلی

SA

کامنتت خیلی معصومانه بود فاطی! . :x

Farahmand

امشب ينفر شعری خوند در انکار خدا و البته شاعر در آخرش اعلام کرده بود که چون مسته حرفاش حساب نيست و لطفا کسی به اعتبار اين حرفاش کتکش نزنه! بهش گفتم هيچ می دونی که کسانی که در انکار خدا حرف می زنن هنوز کافر درست و حسابی نيستن؟ اونايی که کافر درست و حسابين هيچ حرفی در اين باره نمی زنن. بعد يه چشمک بهش زدم... چند دقيقه فکر کرد و يه چشمک جوابم دادم.

SA

:)) «کافر درست و حسابی».