از ماست که بر دوغ

ما مقهور فکرها و عواطف خودمونیم. ناراحتی های بیرونی نمی تونن ما رو از پا در بیارن مگر اینکه ما اول اونا رو درونی کنیم. قضیه ساده ست؛ ما اول اسب چوبین تروا رو به درون میاریم و بعد باهاش دست و پنجه نرم می کنیم. در این غافلگیری، احتمال شکستمون رو زیاد می کنیم و اگر پیروز هم بشیم، تلفات سنگینی رو متحمل شده ایم.

...

(ناتمام)

 

/ 3 نظر / 7 بازدید
مهران

اين چيزايي كه نوشتي يعني چي ! من نمي فهمم اسب رو چه جوري بايد به درونم راه بدم ميشه بيشتر توضيح بدي

سایه روشن

آره . از همون لحظه اول ورود به درون اگه جلوشو گرفتی گرفتی